Άν, Θεέ μου, μας αφήσεις μόνους, είμαστε μηδέν. Τίποτα άλλο δεν είμαστε παρά αδυναμία και ανομία.
Αν επιβλέψεις επάνω μας με ευμένεια, γινόμαστε αμέσως ισχυροί !
Ευλογημένο το όνομά σου Κύριε, γιατί άν και είμαστε ανάξιοι, όπως όλοι οι αγνώμονες, Εσύ δεν παύεις να μας ευεργετής.
Ρίξε, Κύριε, το βλέμμα Σου σ' εμάς.
Κάνε μας ευγνώμονες, ταπεινούς και ευσεβείς, γιατί Εσύ είσαι η ελπίδα της σωτηρίας μας, η δύναμή μας, το νόημα της ζωής μας.
Η Χάρις Σου θα μάς κάνει δυνατούς!
Είμαστε έργο της αγάπης Σου. Έργο της Χάριτός Σου η οποία κατέρχεται και μας βοηθάει στις δυσκολίες και μας σώζει!
---------------------------------
Φίλοι μου, αδελφοί και πνευματικά μου παιδιά και όσοι δοκιμάζεστε υπο των συνεχουσών υμάς περιστάσεων
Όταν κατανοήσουμε την μηδαμινότητά μας, η Χάρις τού Θεού θα μας αναστήσει και θα μας κάνει δυνατούς δια πρεσβειών της Μάνας μας της γλυκιάς Παναγίας!!!
Η Α΄ Κυριακή των Αγίων Νηστειών, της Ορθοδοξίας, αποτελεί ιδιαίτερηχριστιανικήθριαμβική εορτή, σε ανάμνηση της οριστικής αναστήλωσης των Ιερών και σεπτών Εικόνων στηΒασιλεύουσααπό τηνΑυτοκράτειρα Θεοδώρατο842, οπότε και έπαψε από το γεγονός αυτό ο μακροχρόνιος σάλος που είχε δημιουργηθεί κατά την περίοδο της Εικονομαχίας. Στην Κωνσταντινούπολη, η αναστήλωση των Εικόνων εορτάσθηκε γιά πρώτη φορά, το έτος εκείνο με λαμπρό πανηγυρισμό καιλιτανείαμε μεγάλη πομπή.
Αναθεματίστηκαν οι εικονομάχοι, συλλήβδην οι αιρετικοί και όλοι οι αναθεματισθέντες από τις Οικουμενικές Συνόδους. Στο τέλος μνημονεύθηκαν και όλοι οι «αθλητές» της ευσεβείας και της ορθόδοξου πίστεως.
Έτσι, σε ανάμνηση εκείνου του θριάμβου της Ορθοδοξίας κάθε χρόνο επαναλαμβανόταν στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας η τελετή αυτή.
Ο κλήρος (ενδημούντες και παρεπιδημούντες) μαζί με τους μοναχούς που πρωτοστάτησαν στους αγώνες υπέρ των εικόνων τελούσαν «παννύχιον υμνολογίαν» στον Ιερό Ναό της Θεοτόκου των Βλαχερνών, στο τέλος της οποίας ακολουθούσε λαμπρή λιτανεία στη Μεγάλη Εκκλησία, όπου παρίστατο ο Αυτοκράτορας.
Σήμερα, σε ανάμνηση της αναστήλωσης των Εικόνων, εορτάζεται σε ολους τους χριστιανικούς Ναούς η «Κυριακή της Ορθοδοξίας» κατά την πρώτη Κυριακή των Νηστειών, δηλαδή 42 μέρες πριν το Πάσχα.
Κατά τη λειτουργία αναγιγνώσκεται με ιδιαίτερη έμφαση περικοπή εκ της προς Εβραίους επιστολής (ια':24-26, και 32-40), όπου εκτίθενται οι αγώνες των αγίων ανδρών της Παλαιάς Διαθήκης υπέρ της πίστεως, καθώς επίσης και περικοπή από το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο (α' 40 κ.έ.), όπου ιστορείται η κλήση του Αποστόλου Φιλίππου και Ναθαναήλ που ομολόγησαν τον Ιησού Χριστό ως Υιόν του Θεού «Ῥαββί, Σὺ εἶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ Βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ».
ΔΕΎΤΕ πρός με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, κ'αγώ αναπαύσω υμάς
Ο Τρώων μου τήν Σάρκα και πίνων μου τό Αίμα εν εμοί μένει κ'αγώ εν αυτώ.
Τά ρήματα, ά εγώ λελάληκα υμίν, Πνεύμα εστι και ζωή εστιν...
ΟΛΑ ΤΑ ΛΌΓΙΑ ΑΥΤΆ είναι τού Χριστού τού Αιώνιου Διδασκάλου και Σωτήρος ημών. Είναι λόγια Θεού γι'αυτό έχουν μέσα τους αλήθειες αιώνιες. Κι' εγώ, πιστός και αφοσιωμένος μαθητής Του τά δέχομαι μέ τήν πιό δυνατή πίστη.
Καθώς τ'ακούω κάθε φορά, χαρά γεμίζει την ψυχή μου και νοιώθω νά χαράζωνται βαθειά μεσ'την καρδιά μου.
Όταν όμως στρέψω τή σκέψη μου στά αμαρτήματά μου, φόβος μέ πλημμυρίζει μήπως δέν είμαι αξιος για τό Πανάγιο Μυστήριο.
Τα λόγια Σου Κύριε μέ καλούν συνεχώς:
" Έλθετε πρός με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι κ'αγώ αναπαύσω υμάς!!!"
Γιά μένα τόν αμαρτωλό, δεν υπάρχουν πιό γλυκά κι'άξιαγάπητα λόγια....
Και είναι τόσο μεγάλη η Χάρις πού πηγάζει από τό Αγιο Μυστήριο, και τόση η δύναμη πού εμπνέει, ώστε μαζί με τό πνεύμα, δυναμώνει και τό αδύνατο σώμα.
Νά γιατί είναι λυπηρό νά βλέπει κανείς τό ζήλο για τήν υποδοχή τού Κυρίου νά λιγοστεύει.
Αν σ'ένα μονάχα μέρος του κόσμου γινόταν τό Μυστήριο τής Θείας Ευχαριστίας κι'άν ένας μονάχα ορθόδοξος ιερέας υπήρχε για νά τό τελεί, μέ πόση λαχτάρα θά τρέχαμε νά δούμε και νά αγιασθούμε ?
Τώρα υπάρχουν πολλοί ιερείς και το Μυστήριο τελείται σέ πολλά μέρη συγχρόνως, ώστε με ευκολία να απολαμβάνουμε τίς δωρεές του.
Εμείς, όμως, αντί να εκτιμήσουμε όπως πρέπει τήν ευεργεσία αυτή τού Θεού, γινόμαστε αδιάφοροι και την περιφρονούμε.
Σ'ευγνωμονώ Χριστέ πού Εσύ ο ίδιος μέ προσκαλείς στό Πανάχραντο Δείπνο Σου μέ τά πατρικά Σου λόγια : ΔΕΎΤΕ ΠΡΌΣ ΜΕ ΠΆΝΤΕΣ ΟΙ ΚΟΠΙΏΝΤΕΣ ΚΑΙ ΠΕΦΟΡΤΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΓΩ ΑΝΑΠΑΎΣΩ ΥΜΑΣ....
Ο ΤΡΩΓΩΝ ΜΟΥ ΤΗΝ ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΠΙΝΩΝ ΜΟΥ ΤΟ ΑΙΜΑ ΕΝ ΕΜΟΊ ΜΕΝΕΙ, ΚΑΓΩ ΕΝ ΑΥΤΩ
Μέ καλείς Χριστέ μου νά μοιραστώ μαζί σου τόν Ουράνιο Άρτο πού δίνει τήν αθανασία και ν'αποκτήσω έτσι τήν αιώνια ζωή.
Τά λόγια Σου μέ καλούν συνεχώς :
ΈΛΘΕΤΕ ΠΡΟΣ ΜΕ ΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΚΟΠΙΩΝΤΕΣ ΚΑΙ ΠΕΦΟΡΤΙΣΜΕΝΟΙ Κ'ΑΓΩ ΑΝΑΠΑΥΣΩ ΥΜΑΣ!!!.
Γιά μένα τόν αμαρτωλό δέν υπάρχουν πιό γλυκά λόγια. Τί είμαι εγώ πού μέ προσκαλεί ο Χριστός νά μοιραστώ μαζί Του τό Πανάγιο Σώμα Του?
Πώς νά τολμήσω νά πλησιάσω?
Μέσα μου ψάχνω αλλά δέν βρίσκω κανένα καλό, νά μέ παρακινήσει νά έλθω στό Δείπνο Σου Κύριε.
Μπροστά Σου συστέλλονται οι Άγγελοι και οι Αρχάγγελοι. Οι Άγιοι και οι Δίκαιοι δέν τολμούν νά σέ κοιτάξουν κι'Εσύ, Κύριε, λές
σ' εμένα : " ελθέ πρός με ?"
Πώς εγώ, πού ούτε μισή ώρα δέν διαθέτω για νά επικοινωνώ μαζί Σου, πώς θά σέ πάρω, Κύριε, μέσα μου?
Στόν εαυτό μου δύσκολα συγκεντρώνομε, και οι εξωτερικοί περισπασμοί δέν μέ αφήνουν. Ο νούς μου τριγυρίζει στόν κόσμο, στήν βιοτική μέριμνα και στήν αμαρτία.
Και ειναι τόσο μεγάλη η Χάρις πού πηγάζει από τό Αγιο Μυστήριο, και τόση δύναμη πού εμπνέει, ώστε μαζί με τό πνεύμα, δυναμώνει και τό αδύνατο σώμα.
Είναι προφητευμένο πώς στά έσχατα Χρόνια μονάχα σε λίγα μέρη θά γίνεται τό Μυστήριο τής Θείας Ευχαριστίας κι'άν ένας μονάχα ορθόδοξος ιερέας υπάρξει για νά τό τελεί, μέ πόση λαχτάρα θά τρέχαμε νά αγιασθούμε ?
Τώρα υπάρχουν πολλοί ιερείς και τό Μυστήριο σέ πολλά μέρη συγχρόνως, ώστε με ευκολία νά απολαμβάνουμε τίς δωρεές του.
" Χριστιανέ, εσύ που θέλεις να μεταλάβεις, βλέπεις εκείνον τον άγιο Άρτο, βλέπεις εκέινο το Άγιο Ποτήριο, που είναι επάνω στην Αγία Τράπεζα; Αυτά είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού! Εκεί είναι αυτός ούτος ο Θεός σωματικώς. Εκεί είναι το πυρ της θεότητος που αγιάζει και καθαρίζει τους αξίους, που κατακαίει και καταφλέγει τους αναξίους " (Ηλίας Μηνιάτης)
Σ' ευγνωμονώ Κύριε πού Εσύ ο ίδιος μέ προσκαλείς στό Πανάχραντο Δείπνο Σου :
"Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι κ'αγώ αναπαύσω υμάς"
